Robert Flossy

Schilderen, het was eens een tijdverdrijf. Maar het werd meer. Het werd een fobie. Een zoeken naar een manier van uitdrukken, een manier om mezelf te zijn. En dat kan veranderen, van dag tot dag, van uur tot uur. Ik ben ik altijd. Maar ik is niet altijd dezelfde ik. En dus blijft het zoeken.

Ik slaag er (tot nu toe) zelden in, eenzelfde techniek, eenzelfde soort onderwerpen te bundelen tot één geheel. In tegendeel! Elke techniek fascineert me, dikke verf, dunne verf, olieverf, borstel, mes of collage. Elke richting interesseert me, popart, abstract, eigentijds met uitzondering van puur realistisch en hyper-realistisch werk. Wat je met een camera kan doen doe ik niet met een borstel. En ook dat wat al gedaan is, probeer ik te vermijden. Natuurlijk is het zo dat dit niet evident is, maar een poging ondernemen om iets nieuws, anders te maken kan niet slecht zijn en is bovendien echt bevredigend.

Ik doe het niet om te verkopen, maar is het niet zo dat je pas weet hoe goed een werk is als iemand zijn portefeuille boven haalt en betaalt voor wat hij mooi vond. Maar met de onderwerpen en de uitwerkingen die ik in mijn werken leg zal het nog wel even duren alvorens iemand een werk van mij boven zijn dressoir zal hangen!

Ik ben 57, Europeaan, gelukkig getrouwd en de kinderen zijn het huis uit. Ik heb geen artistieke opleiding gehad maar ben thuis in alles wat met computers te maken heeft en dat heb ik recent ook gelaten voor wat het was en doe nu het werk van een ambtenaar in officiele dienst. En dat geeft me de tijd om te schilderen.

Ik volg 's avonds een opleiding aan de Haspengouwse Academie en leer technieken die ik vroeg of laat, meer of minder kan gebruiken. Zonder deze opleiding zou ik zeker niet staan waar ik nu sta en als ik terugkijk op de werken van voor enkele jaren dan is de progressie groot en in de goede richting. Dus als je mijn mening vraagt, doen zo'n avondopleiding!